Minder overheid, meer industrie

Het Europese concurrentievermogen vraagt om een stabiel systeem. Toch ontbreekt het veel politici aan de daadkracht om moeilijke beslissingen te nemen. De valuta is immers het aantal stemmen, en er wordt vaak niet verder gekeken dan de volgende verkiezingen, terwijl de industrie juist behoefte heeft aan een langetermijnkader. Als we hierin geen verandering brengen, zullen we nooit echt het verschil maken en blijven we slechts een speelbal tussen West en Oost, tussen Amerika en China.

In Europa dragen we lasten die andere regio’s niet kennen, zoals hoge arbeids- en energiekosten. Maar de grootste rem op onze innovatiekracht en concurrentiekracht is bureaucratie. Er worden voortdurend nieuwe regels ingevoerd, zoals de Green Deal of de Cyber Resilience Act. In een ideale wereld is er niets mis met duurzaamheid en cyberveiligheid – integendeel. Maar helaas is dat vandaag niet de realiteit. De administratieve last die met deze idealen gepaard gaat, werkt als een strop om de nek van industriële bedrijven. Ze voegt nauwelijks waarde toe, omdat de meeste klanten niet bereid zijn ervoor te betalen zolang er geen direct voordeel tegenover staat.

Met andere woorden: de industrie blijft de hoeksteen van onze welvaart. Dat de vorige grote crisis – de bankencrisis van 2008/2009 – ons relatief beperkt heeft geraakt, danken we aan onze sterke industriële basis. We konden produceren tegen aanvaardbare kosten. Systemen zoals het duale opleidingsmodel zorgden voor een instroom van technisch goed opgeleide jongeren. Automatisering verhoogde onze productiviteit. Het was een gouden tijdperk van industriële concurrentiekracht. Als we dat verliezen, verdwijnt op termijn ook onze welvaart. We hebben geen invloed op invoertarieven, maar wél op onze kostenstructuur. Alleen al het verminderen van de complexiteit van wetgeving zou een stap in de juiste richting zijn.

In feite zou het hele systeem gebaat zijn bij doordachte hervormingen. We verwachten vaak snel nieuwe voorzieningen en diensten, maar uiteindelijk moet alles worden gefinancierd – en die verantwoordelijkheid ligt bij ons allemaal als belastingbetalers. De overheidsuitgaven en de staatsschuld zijn de afgelopen jaren blijven stijgen, en die ontwikkeling is op lange termijn niet houdbaar.

Wat nodig is, is een kader waarin de overheid zich richt op het creëren van de juiste randvoorwaarden, zodat private investeringen in infrastructuur en industrie aantrekkelijker worden. Dat vraagt om een efficiënter overheidsapparaat dat zorgvuldig met middelen omgaat. Deze stappen zijn zonder twijfel uitdagend, maar essentieel om ook toekomstige generaties duurzame welvaart te kunnen bieden.

Ook de industrie zelf moet verantwoordelijkheid nemen. Bijvoorbeeld door het doorbreken van silodenken. Als bedrijven beter zouden samenwerken, kunnen ze gunstigere inkoopvoorwaarden bedingen. En wij, als technologieproducent, moeten onze componenten intelligenter maken, zodat complexe productieprocessen mogelijk zijn, maar tegelijk eenvoudig te bedienen blijven. Laten we ons daarom blijven richten op waar Europa sterk in is: het bouwen van machines met een uitstekende prijs-kwaliteitverhouding. Innovatie en excellentie moeten onze leidraad zijn. Lenze geeft hierin alvast het goede voorbeeld door te streven naar de best mogelijke aandrijflijn.

Dr. Marc Wucherer
CEO Lenze